نامه هائی که بدستت نرسید .

دوباره از تو وبرای تو می نویسم . توی که مرادر دادی تاخودت روشن بمانی

m-shayda — Sun, 20 Dec 2009 21:48:41 GMT

یک مدتی دراین کافرستان را گل گرفته بودم وبه امان خدایش رها کرده بودم . اما لذت دیدار یاران مرا نگذاشت که درب این کافرستان همچنان گل گرفته بماند . این بار برای شرینی وشادمانی دیدار دوباره یاران همرا می نویسم

امید که نگاه مهربان تان را ازاین سیاه مشق های عاشقانه دریغ نفرماید . خاک پای عاشقان . م. شیدا

...................................................................

دوباره تنها شده ام،دوباره دلم هواي تو را کرده.

خودکارم را از ابر پر مي کنم و برايت از باران مي نويسم.

به ياد شبي مي افتم که تو را ميان شمع ها ديدم.

دوباره مي خواهم به سوي تو بيايم.تو را کجا مي توان ديد؟

در آواز شب اويز هاي عاشق؟

در چشمان يک عاشق مضطرب؟

در سلام کودکي که تازه واژه را آموخته؟

دلم مي خواهد وقتي باغها بيدارند،براي تو نامه بنويسم.

و تو نامه هايم را بخواني و جواب آنها را به نشاني همه ي غريبان جهان بفرستي.

اي کاش مي توانستم تنهاييم را براي تو معنا کنم و از گوشه هاي افق برايت آواز
بخوانم.

کاش مي توانستم هميشه از تو بنويسم.

مي ترسم روزي نتوانم بنويسم و دفترهايم خالي بمانند و حرفهاي ناگفته ام هرگز به
دنيا نيايند.

مي ترسم نتوانم بنويسم و کسي ادامه ي سرود قلبم را نشنود.

مي ترسم نتوانم بنويسم وآخرين نامه ام در سکوتي محض بميرد وتازه ترين شعرم به تو
هديه نشود.

دوباره شب،دوباره طپش اين دل بي قرارم.

دوباره سايه ي حرف هاي تو که روي ديوار روبرو مي افتد.

دلم مي خواهد همه ي ديوارها پنجره شوند و من تو را ميان چشمهايم بنشانم.

دوباره شب ،دوباره تنهايي و دوباره خودکاري که با همه ي ابر هاي عالم پر نمي شود.

دوباره شب،دوباره ياد تو که اين دل بي قرار را بيدار نگه داشته.

دوباره شب،دوباره تنهايي،دوباره سکوت،دوباره من و يک دنيا خاطره...

نامه های که بدستت نرسید

m-shayda — Mon, 16 Feb 2009 10:09:10 GMT

شعر انتظار را کوتا بنویس واسمان عشق را ابی نقاشی کن

m-shayda — Sun, 15 Feb 2009 06:35:07 GMT

یک عمری دنبالت می گشتم پشت سکوت هر ترانه

اسم تورا نقاشی می کنم میان غزل های عاشقانه

لطفا خنده هایت را شاعرانه کن عینکت را بزن دارم بعد از مدتی بی خبری وکوتاهی برایت نامه می نویسم

لیلا سلام

نگاه جیوه ای ائینه از من می کریزد .ایا ائینه شهامت پیش روی ائینه ایستادن را دارد ؟ این سر گشته دربدر انقدر تورا می خواهد که گاهی یادش می رود که بتپد !

طنین نگاهت در ازدحام واژه هایم می پیچد ومن به تو فکر می کنم وتو به نقاشی تازه ای که روی دیوار قلبم کشیده ای . ارتفاع نگاه من به اخرین بوم تو پیوند می خورد.

چقدر دلم می خواست مرا می کشیدی !

دستانم را می گرفتی وبا خود به سوی خوشبخت ترین دقایق خوشبختی می کشیدی بی انکه دقیقه ها لحظه ای چشم روی هم بکذارند سازها فرصت استراحت داشته باشند .عشق یعنی صداقتی که روی پای نگاه توروی پوست روزی جاده می گذارد وعشق یعنی همان اخرین بوم توکه با ارتفاع نگاه من پیوند می خورد.

عشق به سراغ همه دلها می رود وشاید ان روزتوهم باشی .توکه یک اسمان عشق را به من اموختی وبه نقاشی هایت اواز خواندن را اموختی .شاید ولی عشق کمی بی رحم تراز ان است که ما به یاد داشته باشیم وتو در نقاشی هایت کشیده باشی.

حرف اخر . اگر همه چیز وسوسه ات کرد سعی کن این دوکلمه را از یاد نبری م شیدایت هم بی تومیمیرد وهم برای تو .

حالا قلم ورنگ در دستان توست شعر انتظار را کوتا بنویس واسمان عشق را ابی نقاشی کن ...

بنام انکه کلام را افرید تاعاشقانه بنویسم

m-shayda — Tue, 16 Dec 2008 07:33:15 GMT

بنام انکه کلام را افرید تاعاشقانه بنویسم

تا عاشقانه نفس بکشم

تا عاشقانه زندگی کنم...

تا عاشقانه تورادوستت بدارم ...

بهانه عجبی ست

بهانه تو

چند صبا حی ست که یاد کودکی ام افتاده ام .دل مشغله های بازی های کودکانه حسرت ایستادن روی پای خود.ارزوی بستن بند کفش بی دست پدر ....

چه زود گذشت این همه خاطره ها

چه ساده فراموش کردم این همه بهانه را....

تا توامدی . با امدنت یک دنیا بهانه به سراغم امد

بهانه دیدنت حسرت بودنت...

یادم می اید. روزی را که کنج دیوار ساعتی انتظار تا شاید بیای وبگذری از نگاه هراسان عاشقم

چگونه امدی چگونه اسیرت شدم چگونه اواره ام کردی وچگونه رفتی ...

امدنت را نمی دانم. امارفتنت هنوز درباورم نیست!

تو امدی وندانستی با تو اغاز شد نبودنم . امدی ندانستم چگونه درچشمان تو گم شدم ...

انگارسالهاست که به بهانه توبه جستجوی خود رفتم...

تو امدی همسایه پروانه هاشدم ...

وتورفتیوهزاران بهانه بردل ماند وهزارحسرت نگفته وندیده وهزاران حرف نگفته...

های لیلا ...

دختر افسانه های بهاری کجای تا بشنوی این همه حرف وحدیث عاشقانه را...

می دانی؟! سالهاست که دل بهانه تورا میکند ارزوی لبخندت دیگر سرمشق تمام نوشته هایم شد. می دانی ؟ دیگر باور دارم در روزگار بی کسی دل گرفتی . رسم معمول وحسرت هرکارهرروز شده است ودل زمزمه های عاشقانه رابه باد یاد اوری می کند...

دیگر باور دارم نبودنت را یک واقعیت است ورفتنت خیال نیست حال روز غریبی دارم حال روز بی کسی . نمی دانم . یا دل من گرفته است یا هوا هوای عاشقی است ...

می دانم که در پس تمام حوادث عشق رویا نشته است عشق شعله می کشد وتورا در حسرت یک دیدار بر اتش می کشد .ودرغربت شکستن یک نگاهی تاشاید بیاید تا تورا به مهمانی چشمانش دعوت کند روز گاری عجیبی ست ...

می دانم که دیگر حوصله ای حرف هایم در تو نمانده ومی دانم که دیگر حتی از سرکنجکاوی هم سری به نوشته هایم نمی زنی ...

امابااین همه بازهم برایت می نویسم . پیشترها با نگاهت نقش می زدم نوشته هایم را ولی امروز مانده ام با یک دنیا حرف ناگفته...

هرچند باتو دیگر نه حکایتی است

نه پیوندی

صدایت هنوز یاداور روزهای خاطره است وشبنم

یادگاری شبهای مهتابی است خواب

نامت هنوز عاطفه ایست نوازشگر احساس

یادت منتی است . برسرخاطرات گذشته ام

نامت ارزانی دیگران

منت یادت را ازسرم مگیر

حرف اخر

لیلا ! نمی دانم چرا در طی این مدت هنوز منتظرت مانده ام تا شاید......

م. شیدا

سر زنشت را به روز گار می سپارم

m-shayda — Mon, 15 Dec 2008 06:12:54 GMT

چشم هایم....

m-shayda — Mon, 15 Dec 2008 05:17:12 GMT

شیشه را پاک می کنم

زنی می اید در باران

و...

دنیا چه کوچک است از پشت شیشه غم گرفته من

امشب چشم هایم را

بتو عاریه می دهم

تا دنیا را

بهتر بنگری

............................................................................................

دستهایم برایت شعر می نویسد

اما توهرگز نخواهی خواند

اتش عشق در چشمانم غوطه می زند

ولی تو هرکز نخواهی دید

نه تو هرکزمرا نخواهی فهمید

ومن با این همه اندوه ازکنارت خواهم گذشت

وبازتو درگ نخواهی کرد

.....................................................................................

اما از خدا که پنهان نیست از توچه پنهان کنم...

m-shayda — Mon, 01 Dec 2008 06:16:15 GMT

نازنین لیلا بی خبر نباشی بعضی ها عجب سر زنشم می کنند .می گویند که تاهنوزهم عاشقی فکر می کنم که حسودی شان می شود که توهرچه سنگ می زنی مرا ومن عاشق تر می شوم.انها هنوز نمی دانند که همه دیوانگان رانمی شود با سنگ راند" بعضی های شان با سنگ زدن دیوانگیشان چند برابر گل می کند ومی شکفند وبزرگ می شود . بزرگ عین تو .عین اسمت .عین چوگانی .عین شیدای م شیدا.

اما از خدا که پنهان نیست از توچه پنهان کنم همیشه نگاه تو بدنبا ل کسانی است که نگاهش درپی دیگری است تو نگو که برایت نگفتم در چهل ششمین سطر نامه بیست دوم برایت نوشته بودم که دل در کسی مبند که چشمانت را قبله موقت شان کند. در سی و دومین سطر نامه ای پنجاه پنجمین هم برایت نوشته بودم که شتر بانانی که از مزار امده تورا دیده اند که در دشت های انجا در پی ابی اما بدنبال سراب می گردی .

بارها برایت گفتم ونوشتم که به چشمی اعتماد کن که به جای صورت به سیرت تو می نگرد به دلی دل بسپار که جای خالی برایت داشته باشد دستی را پذیرا باش که باز شدن را بهتر از مشت شدن بلد است

کاش در این دنیای وانفسا یکی پیدا می شد که بتومی گفت که سناسنامه ادم ها بخشی ازمعصومیت چشم های انهاست . سر زنشت را به روز گار می سپارم واین را با یقنی باور نکردنی می نویسم .بی انصاف .بدترین واژه ای است که دلم می اید برایت بنویسم .

شکایت نمی کنم اما ...

ایا واقعا نشد که در گذرهمین همیشه بی شکیب

دمی دلواپس" تنهای" دستهای من شوی ؟

نه به اندازه تکرار" دید ار همصدای" نفسهای مان!

به اندازه زندگی ...

واقعانشد...

واقعا انعکاس _ سکوت

تنها حاصل _ فریاد_ ان همه ترانه

روبه دیوار خانه شما" نگو که نامه های نمناک .من به دستت نرسید نگوکه باغچه شما

از اوار .ان همه باران

قطره ای هم نصیب نبرد

نگوکه نا غافل ازفضای فکرهایت فرارکردم

من هنوز همین جا ایستاده ام

کنار همین پنجره رو به خانه شما

کنار همین بید ها شعرها شکوه ها

هنوزهم فاصله ما

همان نه شماره پیشین است### 0752710

دیگر نگو که در گذر گریه ها گمش کردی

نگو که نشانی محله ما را از یادبردی

نگو که عنوانی نامه های غبار گرفته ای ما

در خاطرت نماند

اری . خلا صه ی تمام این فراموشی های نگفته

حرفی شبیه " دوستت نمی دارم " تو

ایا ؟

درهمان گفتگوی دور_ گلا یه وگریه نیست ؟

من سرخم می کنم اما توزیر وفایت زدی من می شکنم اما این توی که شکستی من میرم تا تومرا کشته باشی.توهر گونه حقی برگردنم داری وکیل همیشه پیروز بی دلیل. عمر غصه هایت کوتا باد الهی سایه اسم بی وفایت از سرواژه های وفادار من کم نشود در شبی بارانی پائیزی این دیوانه شیدا تورا عجیب کم دارد

با یک دنیا گل سرخ برای حس قشنگ شاعری که تا یاری ام داد که این نامه را پایان برسانم هرچه کردم نامش را نامش ندانستم

م.شیدا

برای حضم لحظه ای که اغازش از تو نوشتن است...

m-shayda — Thu, 21 Aug 2008 08:38:33 GMT

لیلا: مدتی این مثنوی تاخیر شد . . .

برای حضم لحظه ای که اغازش از تو نوشتن است

امروز از روز جهانی ات در اینجا تجلیل شد همه امده بود ند .به جز تو که در سفر بودی در میان جمع چشمانم بدنبال تو می گشت .در جمع ومن این بغض بی قرار جای تو خالی.ولی با انهم سایه نیشین خیال شده ای .هرروز روز توست هروقتی برگی می افتد مرغی بال بازمی کند در ختی شکوفه می کند هرروزی که عطر زندگی می وزد همان روز روز توست . امشب حرفهایم را به سبک دیگری برایت نقاشی کرده ام از چیزی دیگری متفاوت با انچه تا به حال برایت نوشته ام میخواهم سایه وار باتو افتابی نمایم

نمی دانم تو به دنیا امده بودی یانه نمی دانم صدای گریه زندگی تو گل لبخند را بر لبان مادرت نشانده بود ویا شاید مثل من چند سالی از کودکی ات می گذشت که< سا زمان ملل متحد>تصمیم گرفت <کنوانسیون>تشکیل دهد تا بتواند برای رفع تبعیض علیه همه زنها اقدام نمایند. حال انکه تو مشغول بازی های کودکانه ات بودی حدودی صد کشور دنیا جمع شدن برای امروز تو تصمیم های راگرفتند . امروزی که توبال های استعدادت وخلاقییت هایت خاک می خورد وبا انهم بال کشوده ای تا بر فراز اسمان زندگی هوشمندانه پرواز کنی.

سا لها پیش دو لتهای عضوی کنوانسیون بیست سه کار شناس را از بین خود شان انتخاب کردند که در مورید حقوق سیاسی ومدنی واجتماعی تو قوا نبن را وضع کنند تا به بهانه دفاع از حقوق بشر برای رفع هر گونه تبعیض وبرابری کا مل زن ومرد تلاش نماید . لیلا تو هنوز سرگرم بازی های کودکانه ات بودی وسر گرم شانه کردن موهای عروسک هایت که اعضای کنوانسیون پرچم فمینسم را به نام زنان ودر اصل به کام مردان بلند کرد انها با نگا به انحطاط سریعی که غرب در اداب ورسوم خود داشت .نقش دوباره ای را برای زنان ترسیم نمودند تا زنها بتواند با تکیه براین چهار چوب که دیگر رد پای از ارزشهای حقیقی نداشت مزایای حقوقی خود را بدست بیاورند . ارام ارام زنها از خانه رانده شدند ونهاد های خانواده سست شد وکانون ان سرد وسرد تر گشت وزنها که سالیان درازی حقوق شان سلب شده بود علا قمند شد ند در تحولات اجتماعی وساختن جامعه نقش فعال داشته باشند ودر کنار ان از رفا مالی برخوردار شوند.نگا ه به این امید چشم زنان را بر هویت اصلی وعلت افرنیشا ن بست وانها را به گمراهی کشاند تا حق سلب شده خودرا در خیابان ها جستجو کنند زنها بدنبال پیدا کردن شخصیت ارمانی خود هویت اسمانی شان را گم کردند وباعث شدند مردان از این بیراهه رفتن ها نهایت استفاده را ببرد . تا انجا که در کشور های مثل المان کمتر مردی زیر بار تشکیل خانواده وپرداختن نفقه می رفت چون خواسته ودویدن وتلاش برای اسکان خانواده براورده می شد . در سستیم خانواده اختلال به وجود امد علت وجودی مرد وزن زیر سوال رفت وزنان ومردان به عنوان دوهمکار ویا دورقیب کنار یکدیگر قرار گرفتند وزندگی پرجدالی را شزوع کردند که دیگر خانواده در ان جای نداشت .نظام خانواده فرو پاشید .اما کنوانسیون به جای محدود کردن مردان روز به روز ازادی زنان را افزایش می داد وانها را در فضای خشونت امیز جسمی وجنسی بدون تکیه بر عاطفه مهر ومحبت وعشق یکه وتنها رها کرده ومی کند .

لیلا من ! کم کمک تو بزرک شدی ودرجامعه تبعیض های که از کوه های سر زمینت بیشتر است نسبت به خود ت احساس می کنی .احساست درگ میکنم ومیدانم که سستیم اجرای ورزیم ها هریکی به نوبه خود از خانه تا مکتب تا دانشگاهی اگر در کار باشد محیط کار به این تبعیض ها دامن می زد . لیلا حالا تو بزرگ شده ای وصدای کنوانسیون واضح تر به گوشت می رسد وتورا کنجکا وانه بر سر معاهده می کشاند ولی می دانم در همان گام اول با همه شعار های ازادی اندیش کنوانسیون دست های تورا بر هرگونه خلاقیت ویا اعتراض می بند د می دانم لایحه ها بر طبل برابری کامل زن ومرد می کوبد وگوش تورا از غوعا وهیاهو پر می کند وتورا هراسان به بدنبال خود می کشاند

لیلا ! من می دانم که مواد کنوانسیون مقابل چشمانت رزه می روند ونهایت بزرگی وبرتری تورا دربرابر ی با مردان نشان می دهد .

لیلا! من این سخن را نه از روی تعصب مردانه بلکه می خواهم صادقانه وبدور از تعصب بتو بگویم که تو خوب می دانی که برابر شدن با مردان فقط تنزل دادن وجود گرابهای است که خداوند در همان درهمان روز خلقت برروح تو د میده واین ندای فطرت همواره درگوشت زمزمه می شد ولی این صدارا مادران امریکا ئی واضح تراز تو شنید ند وزود ترازتو وخواهرا ن ومادرانم به اعتقا د کردند وپرچم اعتراض شان را برعلیه این کنوانسیون برافراشتن . کم کم بسیاری از اندیشمندان وحقوقدانان غربی به گروه معترضین پیوستند ونقاط ضعف این کنوانسیون را با استد لال های حقوقی شان اثبات کردند.باز دراین روز ها صدای کنوانسیون از تریبون های مختلف به گوش می رسد نمی دانم که وسوه رفع هرگونه تبعیض رهایت می کند یا خیر ولی ماده های از این کنوانسیون که تورا به اطاعت محض وا میدارد ودهانت رابرهرگونه حرفی که خوشایند شان نباشد می بندد .اما در دیار مارفع تبعیض وخشونت رنگ بوی دیگر ی دارد.پس از فرو

پاشی دوره سیا ه طالبا نی شاید باورمند بوده ای که وضعیت تو در جامعه بهبود یابد . اما دیدیم ودیدی که در طی ا ین پنج سالاز نام وشخصیت تو در جامعه استفاده نمادین وابزاری شد در این مدت پنج سال از تو فقط در سخنرانی های اتشین وزد گذر در بعضی از محافل وگرد همای هاوورکشاب ها ومتینگ ها پرداخته شد وبه محض ترک محفل ومیتنگ پرونده شعارها وسخنرانی ها در همان محل بایگانی شد . وعده دیگر نیز با شعار های دفاع از حقوق زن با در یافت مبالغ هنگفت به نان نوای رسیدن

لیلا : نمی دانم تا به حال این سخن را شنیده ای که زن . زن زاده نمی شود بلکه نگا ه مردانه است که اورا زن می سازد ایا به نظر تو تعریف از زن همان تعریف رایج نیست که اکنون می شود .یعنی موجود دسته دوم که مرد نیست صر فا با داشتن خصوصیاتی جنسیتی از مردان متمایز می شوند. این سخن را نه به خاطر اینکه به تو تعلق خاطر دارم بلکه به این اصل معتقد هستم که مرد هم مرد زاده نمی شود بلکه نظام اجتماعی حا کم است که اورا مرد می سازد . غیرت ذایقه وحساسیت وفرهنگ ومنش مردانه می بخشد تا زن را زن بییند ورفتارش را بااو براساس همان تلقی وتعریف ونگرشی که از او دارند عیار سازد . تردیدی ندارم که این تلقی را معمولا با عرف وسنت واخلاق وحتی قانون توجیه می شوند . وبا روابط اجتماعی وسیاسی مانا وپایا می شود وبا اعمال زور وخشونت وسر کوب از ان پاسداری می نماید با قرائت خود خواسته به تقدیس وتوجه ان می پردازند ومی کوشد از ان به مثابه بالا ترین فضایل انسانی بر تو هم به قبو لاند . مگر نه این است که انها هم مرد زاده نمی شود بلکه در متن مناسبات وروابط واخلاقیات وضوابط حاکم بر جامعه وتاریخ مرد پر ور ده شده اند . مگر این گونه نیست ؟

به قول سهراب سپهری نگا ها را باید شست جور دیگر باد دید > لیلای من: حالا تو بزرگ شده ای وعده ای بتو اعتماد کرده اند وکیل رعایا شده ای وبر فراز قله زندگی ایستاده ای به کشور های بنگر که دست یاری بسوی کنوانسیون دراز کرده اند می بینی سر نوشت زنانی را که به ناله های مظلو مانه شان پاسخی داده نشد ودخترانی را که دست یاری طلبانه شان میان زمین واسمان رها مانده . لیلا سر گذشت زنانی را مرور کن که از فرد تشنگی به مرداب متوسل شدند ودخترانی که برای فرار از چاله به چا ه افتادند .

حرف اخر: اینکه اگر خیلی از چیز ها وسوسه ات سعی کن این دوچیز را از تو نگیرد . زیبا دل درکسی مبند که چشمانت را قبله موقت شان کنند دل در شیدای به بند که ایمانش شده ای واغاز کسی باش که پایان تو باشد

شیدا تر از سطر اول

م. شیدا

8مارچ 2007

ن . مثل نا مهر با نی هایت

m-shayda — Thu, 31 Jan 2008 20:12:15 GMT

توچرا این قد رزیبا شد های امروز

چرا چشمهای تو مرا به چرای سرمه دعوت میکند

دست کدام هنرمندی تمام تورا نقا شی کرد

من صحرا تنهای ام

تنهای در من قد م می زند

تو می ای از دامنت ستاره می ریزد

نگا ه من همه خلاصه رنج

نگا ه من بغض دریا ست

نگاه من از چشم ها ی تو

به دنیا امده است

♦

مرا صدا کن

وقتی میخواهم ترا در میان کوهستان صدا کنم

مرا صدا کن

به خاطر قوانین عا شقانه جهان

صدایم کن

تا شبیه افتاب شوم

صدای تو عشق و لبخند است

صدایم کن

تا از گیا هان عبور کنم

صدایم کن ا ه ای ناجی ترانه های جا ویدان

صدایت نازکتر ازدل پروانه ها ست

لب هایت د ر تخیل من می جنبند

♦

در تمام لغت نامه ها سفر کردم

یک واﮋه زیبا می خواهم

تا اینکه شنیدم

تما م واﮋه ها

هم گام

هم صدا

می گویند

لیلا

♦

لیلا لیلا لیلا

من از بلور عطر اگین نگاهت

با تو سخن می گویم

از فردا های نیامده

ازلحظه های که در مه مهربان عا شقی گم شد

حا لا تو با درخت

ریشه سوخته ای که به با غش بر گرد د

چه می توان گفت

♦

خوش به دوستان به حال ....

بار عمت رابرشانه های کوه بگذاری کمرش خم می شود وحیرت می کنم ازخود م که خدا چه تحملی داده به من راستی روز گار خوش که می گذرد خبری ازما نمی گیری ...مهم است نه

وگرنه اواره ومجنون صد صحرا مثل من که سراغ گرفتن ندارد ازچه کسی سرا غم را بگیری چه نشانی های بد هی ؟ اقا خانم برادر .... م شید ای مرا ندیدی

خوش به حا لت وخوش به حا ل ان دوستان ویا چه می دانم دوستان جدید ت خدا کند که لا یقت با شند کا ش قد رت را بدانند گاش که می شد به انها می گفتم که چه قدر ما هی چقدر نازی چقدر زلالی چقد ر جا نا نی نه تعریف نیست این تکلیف است این حقی است که تو به گردنم داری اگر نگویم بی انصافی گرده ام اگر نگویم به وظیفه ام عمل نگرده ام بگذار همه بد انند که با چه کسی طر فند تودریای به چشمانت سوگند قطع نگن بندبند وجودم به تو سلام می کند کسی که از روز اول مشق زندگی می گرد دیوانه توبود دیوانه توشد ودیوانه توماند وبا انکه می دانم که هیج در اینجا معنا ی دیوانه شدن را نمی داند ...ان هم حتا تو ................... همین لیلا

شهر زاد قصه گوی لیلا ی من........

m-shayda — Fri, 04 Jan 2008 19:33:01 GMT

هراسان

درایستگا ه به انتظار ایستاده ام

می ترسم بعد ازاین همه روز ماه

چگو نه با تو روبرو شوم

اما بلند کوجی که از دور می اید

بدون هیچ توقفی

به را ه خود ا د مه می دهد ........... لیلا سلام! سفر خوش که می گذرد خبر ی ازما نمی گیری مهم است نه..!!

می خواهی بروی این راه این هم تو. بی بهانه برو بیدار نکن خاطره های خواب الوده را .تنها بدرقه ات خواهد یک جفت چشم . من خودم را جا می گذارم .تا هیچ کس نفهمد بازهم به سفررفته ای می خواهم ا زکنار همین پنجره با توحرف بزنم همین حا لا همین حالای که سکوت تنها صدای است که میشنوم .چند سا لی است که با حدود این صدا اشنا شدم .می دانی ا ین خودما نند سفری است که انتهای خوشا یندی با سوغا تهای گرانبهای دارد.میدانم بسیار سخت است برای من بیشتر.حالا تو هرچه می خواهی بگو .لیلا!

کا ش می شد مهربا نی را لحظه ای درکنارت بو می کردم .می دانم که تو ازگذ رگاه بهار امده ای . درانتهای جاده نگاهم می دوی .نمی دانم چقدر دلم برایت تنگ شده ولی بغض سنگین را گلویم را گرفته .گوه غمها بردلم سنگینی میکند

در کنارم نیستی ارام باور می کنم چشمها ی خیس خود را....

با اینکه ساعتی ازشنیدن ا ن صدای گرم ومخملی ات نگذشته است دلم ارام قرارندارد.می دانی امشب نیلی هم نخوابیده است این را می دانم شاید شبها به خواب نمی روند.ازامشب می خواهم صدای سکوت را بشنوم تا روزی که دوباره تنها وتنها صدای تومیان نت مغزم بازی کنند....

چقدر سردم شده است .چقدرراه نرفته برای من باقی مانده است .چقدراین نوای صدایت زیبا بود ای من به فدای ان .

م.شیدا ! گفتن ها یت دلم درتب تا ب عجیبی است .باز امشب چشمم می سوزد ولی هیچ دستمالی نمی تواند چشمم را نوازش دهد . می شنوی لیلا ! با تو هستم با تو که از خودت هم خسته تری ....

هنوز بغض ساده ای گلویم را می فشارد وهنوز راهی میان خیسم پیدا نکرده ای برای سبگ شدنم .ها ی گجای لیلای من

این همه سفر رفتن ایا راهی برای ما ند ن نیست .این را می دانم که تنها سکو تهایمان ما را به غربت چشم ها برده است

با تو ام لیلا ! نخستین ترانه را زمزمه کن ما هردو از یک قبیله ایم از جای که متعلق به هیچ کس نیست ..!

از جاده های تنهای باز هم پا به روی بیداریم گذاشته ای . ان قدر فرا وانی خوابت را دیده ام .ان قدرزیاد با سایه ات راه رفته ام حرف زده ام ان قدر خیا لت را دوست داشته ام . ان قدرزیاد تشنه یک جرعه لبخند ت بوده ام که دیگر چیزی از خودت برایم با قی نما ند....

بعد ازتو

مثل فتیله این چراغ وشعله کبریت

به پای قصه ها ی تو سوختم

شهر زاد قصه گوی لیلا ی من

بیا کنار خواب ها یم دو با ره قصه بگو

ظرف ها را شسته ام

این چا ی بر را گذاشته ام رو ی گا ز

امروز پنجشنبه است

د ه همین روزیست

که به کا بل رفته ای

حرف اخر :

تما م اسما ن من خلا صه در چشما ن توست مرا قب شا ن با ش..!